Elimi arı soktu.
Öyle böyle değil; gözlerim doldu, ağlayacaktım neredeyse.
Can yanıyor ya, insanın dünyası bir anlığına oraya küçülüyor.
Sanki bütün dertler o noktaya toplanıyor.
Babam baktı, gülümsedi ve dedi ki?
‘’Belki seni çiçek sanmıştır?’’
O an durdu her şey.
Acı geçti mi? Geçti.
Arı gitti mi? Gitti.
Hayat kaldığı yerden devam etti.
Bazı şeyler gerçekten işte bu kadar basit.
Biz bazen her acıyı büyütüyoruz.
Her sızıyı kader, her kırgınlığı son sanıyoruz.
Oysa kimi acılar niyet bile taşımıyor.
Biri seni çiçek sanıyor, dokunuyor ve gidiyor. Hayatta biraz böyle.
Bazen kırıyor ama düşmanlıktan değil.
Bazen acıtıyor ama kalıcı olsun diye değil. Sadece oluyor ve geçiyor.
Arının sokması gibi…
Babadan gelen tek bir cümle gibi…
İnsanın içini yumuşatan o fark ediş gibi.
Bazı acılar ders değil, travma hiç değil.
Sadece an. Sadece saniye. Sadece geçip giden.
Bazen mesele dayanmak değil. Abartmamak, büyütmemek.
Her şeyi kendimize karşı bir savaş sanmamak.
Çünkü hayat çoğu zaman düşman değil.
Sadece yoluna devam eden bir süreç.
Ve evet, bazı şeyler gerçekten işte bu kadar basit