Bir Dünya Kadınlar Günü’nü daha geri de bıraktık. O gün herkes her yerde kadınlar günü dolayısıyla etkinlik yapıyordu. Kutlamalar, yürüyüşler bir sürü etkinlikler vardı. Tamam kadınlarımızı bir günlüğüne onore ettik, kendi vicdanımızı rahatlattık. Fakat geriye kalan günlerde neler yaptık? Ne iş alanında ne aile hayatında kadının hayatında bir değişiklik olmadı.
Gerçi neyin değişmesini bekliyorsak ? Zihniyet değişmediği sürece hiç bir şey değişmeyecektir. Maalesef bizim toplumumuzda kadına hiç bir zaman insan gibi değer verilmiyor, her zaman ikinci sınıf vatandaş gibi davranılıyor. Küçük yaşta gelin edilen kızlarımız mı dersiniz, eşinden ya da ailesinden dayak yiyen kadınlarımız mı bunlarda bir değişiklik yok.
Lafa gelince herkes kadına şiddeti eleştirir. Ama dikkat edin ki en çokta bu kişiler şiddet uygular. Bana göre bu durumdaki en büyük etken eğitimsizlikten kaynaklanıyor. Diyeceksiniz ki eğitimli olanlar yapmıyor mu ? Tabi ki belki de cahilden daha fazla diyeceğim. Ama bunu da sorunlusu maalesef yine kadın. Çünkü nedense biz kadınlar en büyük kötülüğü kendimize, bizler yapıyoruz. Çünkü o erkeleri de, yine biz kadınlar yetiştiriyoruz. Bu biraz klişe oldu, ama ne yapalım gerçek bundan ibarettir.
Bütün temennimiz kadına şiddetin olmadığı bir yaşam... Son zamanlarda dikkat ettiyseniz kadına şiddet daha da arttı. İkinci eş olarak evlenmeler, aldatmalar. Neler oluyor diye sorarsanız buna da Yeni Türkiye deniyor ya, bunu da anlamış değilim. Eski Türkiye Yeni Türkiye mi var anlamıyorum. Böyle yaparak insanlar da aile kavramını tamamen ortadan kaldırdılar.