Bir yıl daha zamanını bitirip gidiyor, yerini yeni bir yıla bırakarak.
Giden yıl (2013) her kişide olumlu-olumsuz bir anı, bir iz mutlaka bıraktı. Bazılarımızdan geriye gelmeyecek değerlerde götürüp, çok kişiyi de ağlatmıştır. Elbette dünya insanına açlığın, kıtlığın, savaşın hak görüldüğü dünya düzeninde gülen kişilerde olmuştur.
Güldüren de insan, öldürende insan. Gülen de insan, ölende insan.
Hepsi bu dünyanın insanı...
Uzayın başka bir gezegeninden insan gelip bu dünyayı mutsuz etmiyor.
Hırs, doymak bilmezlik, açgözlülük, bir başkasının hakkına göz dikmek, dünya insanın yüreğini sevgisizliğe, basiretsizliğe sürüklemiştir. İnsan, ipekböceğini besleyen dut yaprağı kadar olamamıştır. Yaşamak için yemek, örtünmek için giyinmek gerektiğini kişiliğinin parçası yapamamıştır.
Bir fazla kıyafet almak, bir fazla lokma yiyebilmek için aç ve çıplak insan soyulmuştur. Düşen insana el uzatmak yerine, çiğneyip geçilmiş, ayaklar altında ezilmiştir.
Dünyanın bir ucundan öteki ucundaki insanın yaşamına karışılmıştır.
Ne için?
Hani hepimiz Adem ile Havva’dan çoğalmıştık, kardeştik.
Komşumuz açken uyunmazdı.
Kardeş kardeşi vurmazdı.
Hepimiz biliriz ki, bu dünya gelip geçilen bir yol.
Yol, her yolcusunun izlerini milyonlarca yıl saklamış, korumuştur. Bir sonraki nesillere de bu izleri göstermiştir. Onlar bu izlerden geçmişi öğrensin ki geleceği daha iyi kursunlar diye. Ama onlarda geleceği kurmak yerine, genlerine işlenen sevgisizliği ve bencilliği kullanarak geçmişin hatalarını tekrarlamışlardır.
Sonuçlar hep aynı…
İnsan olunamamıştır.
Oysa insan doğmuştuk!
İnsan olmayı kişinin dini, rengi, ırkı belirlemiyor. Varsıl-yoksul olması belirlemiyor. Dünyanın hangi noktasında yaşadığı belirlemiyor (bazen keşke belirleseydi de bir avuç insan yaşasaydı, diyorum).
Birkaç dakikalığına gözlerini kapatın ve yüreklerinize odaklanın.
Uzaklarda bir yerlerde yüzünü görmediğiniz, sesini duymadığınız bir insan acı çekerken içiniz sızlıyor mu? Eğer sızlıyor ise insansınız.
Dilerim ki yeni yılda bütün dünya insanının içi sızlar.
Sevgiyle