İnsanoğlu iyi olan her şeyi mahvetti.
Sessizliği gürültüyle, sevgiyi şüpheyle, masumiyeti kurnazlıkla örttü.
Yetinmeyi unuttu, sahip olmayı erdem sandı.
Eskiden bir söz yeterdi, şimdi bin yemin bile inandırmıyor.
İnsan, insana yük oldu.
Kalpler vitrine çıktı, duygular tüketim malzemesine dönüştü.
Güzel olan her şey ya hızla harcandı ya da kirletildi.
Aşk oyunlaştı, dostluk çıkar hesabına dönüştü, vicdan ‘’zayıflık’’ sayıldı.
İyi olmak saflıkla karıştırıldı; saf olmayanlar kazandı.
En acısı da şu:
İnsanoğlu yıktığını inkâr ediyor.
Kırdığına ‘’abartıyorsun’’ diyor.
Zararı normalleştirip merhameti küçümsüyor.
Ve sonra herkes aynı soruyu soruyor:
‘’Neden bu kadar mutsuzuz?’’
Çünkü insanoğlu, iyi olan her şeyi mahvetti. Sonrada o iyiliğin yokluğunda yaşamaya çalışıyor.
Evet, insanoğlu iyi olan her şeyi mahvetti; sonra da kirlettiği dünyada, temiz bir kalp aramaya utanmadan devam etti.