Ülkem kan ağlıyor…
Ülkem yasta…
Otuz dört körpe fidan koparıldı dalından…
Neden?
Kimlerine göre gerekliydi, kimilerine göre gereksizdi…
Bizler bu acıların gerekliliği ya da gerekmezliği hakkında fikir yürütecek konumda değiliz…
Tabiatıyla , Suriye de ne işimiz var, demek bizi aşar da…
Suriye bataklığının bir kenti olan İdlib’de ne işimiz var?
Şu anda bilinen, bu bataklıkta Suriye ülkesinin hâlihazırda ki lideri konumunda olan Esad’a bağlı ordu birlikleri ile Esad muhaliflerin çatıştığı ve de hiçbir terörist unsurun bulunmadığı bir batak…
Yanlış değilse bizimle de yüz elli kilometrelik bir sınırdaşlığı olan bu bataklıktan eğer, ülkemize terörist unsurların sızabileceği düşünülüyorsa…
Yıllar evvel lüzumu yoktur denilerek kaldırılan “mayınlı bölge” yeniden oluşturulur…
Son şehitlerimiz için bu günlerde bu ülkede yüzlerce ocak alev alev yanmakta…
Yanacak da!
Belki binlerce çocuk-genç- yaşlı insan acılar içinde ağlaşıyor, gözyaşı döküyor…
Dökecek de!
Neden?
Bütün bu kötü günleri geride bırakmak, hiç yaşanmamış saymak…
“Gel arkadaş dünde kalan, dost olduğumuz günlerin hatırına yine dost olalım…”
Bütün bu acıların bitmesine, daha çok ocağa ateş düşmemesine yeter…