Bu cümle ilk duyulduğunda sert, hatta biraz kaderci gelebilir. Oysa içinde gizli olan gerçek, birçok kadının deneyimleyerek öğrendiği bir hakikati anlatır: Mesele çoğu zaman “yeterince iyi olmak” değildir. Mesele, karşındaki insanın hayatında, duygularında ve zihninde bir ilişkiye yer açıp açmadığıdır.
Toplum uzun yıllar boyunca kadınlara “daha anlayışlı ol”, “daha sabırlı ol”, “daha çok ver” dedi. Sanki bir ilişkinin başarısı, kadının ne kadar fedakâr olduğuyla doğru orantılıymış gibi. Oysa gerçek hayatta bu denklem işlemez. Çünkü bir insan, ne kadar sevgi dolu, ne kadar sadık, ne kadar güçlü olursa olsun; karşısındaki kişi duygusal olarak kapalıysa, bağlanmaya hazır değilse ya da kendi iç çatışmalarıyla yüzleşmekten kaçıyorsa, o ilişki tek taraflı bir çabaya dönüşür.
Hazır olmayan bir erkek, çoğu zaman bunu açıkça söylemez. Belirsizlik yaratır. Bazen çok ilgili görünür, bazen tamamen uzaklaşır. Umut verir, sonra geri çeker. Kadın ise bu iniş çıkışların içinde bir anlam aramaya başlar: “Acaba daha farklı davransam?”, “Biraz daha sabretsem?”, “Onu daha iyi anlasam?” Oysa sorun çoğu zaman bu soruların hiçbirinde değildir.
Sorun, bir insanın kendi içinde henüz tamamlayamadığı yolculuğudur.
Bir erkek, kendi duygularını tanımadan, geçmiş yüklerini bırakmadan, ne istediğini netleştirmeden bir ilişkiye girdiğinde; karşısındaki kadının ne kadar “iyi” olduğu bir anlam ifade etmez. Çünkü o ilişkiyi taşıyacak zemini henüz kurmamıştır. Bu durumda kadın ne yaparsa yapsın, eksik hisseder. Oysa eksik olan kendisi değil, ilişkinin temelidir.
Bu gerçeği kabul etmek kolay değildir. Çünkü insan sevdiğinde, düzeltmek ister. İyileştirmek ister. Beklemek ister. Ama bazı şeyler, sevgiyle tamamlanmaz. Bazı kapılar içeriden açılmadan, dışarıdan ne kadar zorlanırsa zorlanılsın açılmaz.
Belki de en zor ama en özgürleştirici farkındalık şudur: Herkesin hazır olmadığı bir yerde kalmak, kendine haksızlıktır.
Bir kadının değeri, bir erkeğin hazır olup olmamasıyla ölçülmez. Ve bir ilişki, tek kişinin çabasıyla büyümez.
Bazen en büyük güç, daha fazla sevmek değil; doğru yerde durmayı bilmektir.