Tüm canlılar ölüm denilen gerçeği, er ya da geç, bir şekilde tadacaktır.
Önemli olan ölüm denilen gerçek vukuu bulduktan sonra, geride kalanların ölenin hakkındaki düşünceleri, rahmet okumaları. En azında “kimseye bir kötülüğü yokturdu, kendi halinde birisiydi” dedirebilmek, olsa gerek.
***
Geçen sene de, daha evvel senede yazdım.
Ve hep rahmetle andım.
***
İyi bir insan, iyi bir patron, iyi bir sanayiciydi…
Kendine özel, fakirliğinden emin olduğu fakirleri vardı. Belli zamanlarda bunlara gereken yardımı kimseye göstermeden, hissettirmeden yapardı.
***
Ve ben ilkokula habbapla (takunyayla) giderdim diyecek kadar cesurdu.
***
“Bak oğlum, aha ben geldim, aha gideceğim. (…) Bu fabrikayı gözüme dahi inanamayışımın sebebi, her taşında alnımın terinin oluşu. Yeri düştü bir amele gibi elime kazma, kürek aldım; sıcak soğuk demedim çalıştım.
(…)
Ben öldüğümde CEMİL ALEVLİ olarak çok, çok beş liralık kefenle gideceğim, hamal Mamet efendi de iki buçuk liralık kefenle gidecek…
Deme yürekliliğini gösterecek kadar da gerçekçiydi.
***
Allah rahmet eylesin…
***
Zaman zaman bir araya geldiğimiz sohbet ettiğimiz; sözü sohbeti tatlı arkadaş canlısı bir insandı.
Karşılaştığımız yerde hal hatır sorar sohbet ederdik. Yolum oralara düşerse boş geçmez bir selam vermek adına gazetesine uğrardım.
Sekiz yıl…
Zaman nasıl da geçiyor, daha dün gibi…
İşte VAHİTTİN BOZGEYİK arkadaşımızın da arkasında bıraktıkları bunlar.
Ne mutlu ona. Arkasından rahmet okutabiliyor.
***
Allah rahmet eylesin…