Ruhunuza Bahar Getireni Kalbinize Yakın Tutun
Hayat herkesi yorar. Herkesin omzunda görünmeyen yükler, içinde sakladığı fırtınalar vardır.
Ama bazı insanlar vardır…
Onlar geldiğinde mevsim değişir. Hava aynıdır belki. Şehir aynı şehirdir.
Sokaklar yine kalabalık, hayat yine karmaşıktır. Fakat içinizde bir yer ısınır.
Ruhunuza bahar getiren insanlar vardır. Onlarla konuşurken ses tonunuz yumuşar.
Yanlarında savunma yapmazsınız. Kendiniz olmak için çaba harcamazsınız.
Çünkü sizi düzeltmeye çalışmazlar. Sizi dönüştürmeye zorlamazlar.
Sizi olduğunuz halinizle kabul ederler.
Bahar dediğimiz şey aslında çiçek değil, anlaşılmaktır.
Birinin ‘’dikkat et kendine’’ demesi, ‘’yorulma’’ demesi, ‘’gelince haber ver’’ demesi işte bahar bazen bu kadar sade bir cümlenin içine gizlenir.
Ruhunuza bahar getiren insanlar; sizi tüketmez, sizi yarıştırmaz, sizi eksik hissettirmez.
Tam tersine…
Yanınızda büyürsünüz. Güçlenirsiniz. Daha cesur olursunuz.
Hayat zaten yeterince sert.
Yeterince gri. Yeterince sınav dolu.
Bir de kalbinizi kış yapan insanlarla uğraşmayın.
Sürekli açıklama yapmak zorunda kaldığınız, değerinizi kanıtlamak için çabaladığınız, sevginizi ispat etmeye çalıştığınız yerlerde bahar olmaz.
Orası seradır. Yapaydır. Nefessizdir.
Gerçek bahar, yanında susabildiğiniz, yanında gülebildiğiniz, yanında çocuklaşabildiğiniz insanla gelir.
Ruhunuza bahar getiren biri hayatınıza tesadüfen girmez.
Onu kalbinize yakın tutun.
Egonuzdan uzak, kibrinizden uzak, korkularınızdan uzak bir yerde…
Çünkü herkes çiçek açtırmaz. Bazıları sadece toprağı kurutur.
Kalbiniz bir bahçe ise; oraya bahar getireni saklayın.
Geri kalanları rüzgâra bırakın.