Seni görünce içimde bir şey çözülüyor.
Bebeklerin hiçbir sebep yokken gülmesi gibi…
Hesapsız, korunmasız, saf.
İnsan büyüdükçe gülüşlerini gerekçelere bağlamayı öğreniyor.
Mutlu olmak için nedenler arıyor, sevmek için teminatlar istiyor.
Oysa bazı anlar vardır; açıklamaya ihtiyaç duymaz.
Varlığı yeterlidir.
Bazı insanlar hayatımıza girer ve içimizde düğümlenmiş ne varsa sessizce çözer.
Ne sormadan ne zorlamadan…
Sadece orada olarak.
İşte o an, kalp savunmayı bırakır.
Bu gülüş akılla ilgili değildir.
Planlı değildir.
Geçmişten korunmaz, gelecekten korkmaz.
Anın içinde, olduğu gibi vardır.
Belki de gerçek yakınlık budur: İnsanın kendini tutmak zorunda hissetmediği bir yerde durabilmesi.
Sebepsizce gülümseyebilmesi.
Çünkü bazı duygular, en doğru haline ancak savunmasızken ulaşır.