Tartışmak kötü değildir. Kırılmak da değildir. Kötü olan; tartışmayı bir güç savaşına çevirmektir.
Bazı insanlar vardır…
Sesler yükselir, cümleler karışır, gurur devreye girer ama kısa bir süre sonra hayat kaldığı yerden devam eder. Ne uzun suskunluklar olur ne hesap defterleri açılır. Çünkü orada mesele haklı çıkmak değil, birlikte kalabilmektir.
Sevgi hırstan büyüktür.
Hırs: ‘’Ben haklıyım’’ der.
Sevgi; ‘’ Biz iyiyiz ‘’ demeyi seçer.
Hırs, susarak cezalandırır.
Sevgi, bir mesajla buzları eritir.
Hırs, bekletir.
Sevgi, yaklaşır.
En güzel ilişkiler, tartışmayanlar değil; tartıştıktan sonra birbirini kaybetmeyenlerdir. Kibir, insana duvar ördürür.
Sevgi, kapıyı açık bırakır. Bazı kalpler vardır, gururdan beslenmez.
Orada ‘’özür’’ küçülmek değildir.
Orada ‘’gel sarılalım’’ demek yenilgi değildir.
Orada mesele kazanmak değil, kaybetmemektir.
Çünkü gerçek bağ; krizde belli olur.
Bir insan tartışma sonrası nasıl davranıyorsa, sevgisi de odur.
Bir süre sonra hiçbir şey olmamış gibi davranabilmek aslında hiçbir şey yaşanmamış demek değildir. Tam tersine; yaşananın sevginin önüne geçmesine izin vermemektir.
Sevginin hırstan üstün olduğu bir yerde güven büyür.
Kibrin olmadığı bir yerde huzur yerleşir.
Ve inanıyorum ki…
Hayatta en büyük lüks, tartıştıktan sonra bile yan yana kalabilmektir.
Çünkü sevgi, en çok da gurur yenildiğinde güzeldir.
Ve bazı insanlar…
Haklı olmaktan çok, seninle olmaya değer verir.