Biliyorsunuz ki hemen hemen her yerde sokakta kalan çocuklar görebiliyoruz. Kimisi bankta, kimisi çöp konteynırlarının yanında, kimisi ise kaldırımda iki büklüm şekilde uyuyorlar. Halk arasında o sahipsiz çocuklara sokak çocuğu deniyor. Sokak çocuğu diye bir şey yoktur. Çünkü sokaklar çocuk doğurmaz.
Anneleri babaları tarafından sahipsizce sokağa atılan hiç annesini babasını tanımayan onlarca çocuk var sokakta. Sokaklarda yaşayan çocuklar türlü zorluklarla karşılaşmakta ve hayatı erken yaşta tanımaktadırlar. İçlerinde bulundukları zor durum onları kötü etkilemektedir.
Hayatı sokaklarda öğrenmeye başlıyorlar. Ama sokakta hayat öğrenilmez. Sokakta kavga, küfür, suç, hırsızlık gibi kötü alışkanlıklara sahip oluyorlar istemeseler de. Türkiye’nin en önemli sorunu olan uyuşturucu maddeye de bağımlı oluyorlar ve bunları yapmalarının bir sebebi de kullandıkları maddeler yüzünden. Hayat bu maddeleri kullandıklarında kendilerine daha çok zarar veriyorlar. Ücretsiz tedavileri var. Fakat o çocuklara kullandıkları maddeler daha cazip geliyor.
Halk arasında bu çocuklar hor görülüp sevilmiyorlar. Bu çocuklarda istemezlerdi isimlerinin sokak çocuğu diye anılmasını. Bu onların ayıbı değil. Bu ayıp bizim...