1970’li yıllarda Ordu Yardımlaşma Kurumu ile Memur Yardımlaşma Kurumu’nun kurulması için kanun çıkarılmış, subay ve astsubayların aylıklarından %10, memurların aylıklarından da %5 kesintiye başlanmıştı. Çünkü memurların sayısı, subayların sayısından çok daha fazlaydı.
Toplanan bu paralar birikip çoğalınca OYAK VE MEYAK adlarında şirketler kurulacak, bu şirketler yatırımlara girişecek hem ülke ekonomisine hem de üyelerine faydalı olacaktı.
Tabi bu kuruluşların gerçekleşmesi için mevzuat düzenlemelerinin yapılması gerekiyordu.
OYAK ile gerekli yasal düzenlemeler yapılmış, şirketleri iş hayatına atılmıştı
OYAK’ın ülke ekonomisindeki yeri inkâr edilemez. Otomotiv sanayiinde, bankacılıkta, sigortacılıkta, çimento sanayiinde, mağazalar zincirinde… nasıl başarılı olduğu ortada.
Memurlardan yapılan kesintiler, uzun yıllar devam etti. İktidarlar, geldi geçti. Ne yazık ki MEYAK ile ilgili yasal düzenlemeler yapılmadı.
Ülkeyi yönetenler ne yaptı; toplanan MEYAK kesintilerini, cari harcamalarda kullandı. Sonra da değer kaybeden Türk Lirası ile kesintileri memurlara geri verdi.
MEYAK kesintilerine başlanıldığı günlerde rahmet hocam Hüseyin Uygur ile bir hesap yapmıştık. MEYAK için toplanan paralarla hiçbir yatırım yapılmasa, memurların mesken sahibi olmaları için harcansa, on bir yıl içerisinde bütün memurlar birer mesken sahibi olabilecek, evsiz hiçbir memur kalmayacaktı.
Acaba neden OYAK kuruldu da MEYAK kurulmadı.
İnsan şüphe içerisinde o günlerde, OYAK’ın subaylardan çekinildiği için kurulduğunu düşünüyor. Memurlardan neden çekinsinler ki?
MEYAK kurulsaydı, birçok dalda yatırımlar yapacak bir yandan ülke ekonomisine katkıda bulunurken, üyelerinin birçok ihtiyaçları için üretimde bulunacaktı. Bu durum sanayicilerin işine gelmemiş olacak ki, o günün Süleyman Demirel Hükümetine baskı yapmış olması, tek sebep olarak gösterilebilir.
Ülke ve memurların ekonomilerinin iyileşmesinin önlenmesi Süleyman Demirel’in boynuna büyük bir vebaldir. Sanayicilerin değil, memurların yanında durabilmeliydi!
Orhan YALKIN