Madden ve manen kimseye muhtaç olmamanın verdiği o hafiflik hissini anlatamam. İnsan bazen sırtından görünmez bir yükün indiğini, yürürken adımlarının bile değiştiğini hissediyor.
Bu hissi hayatın sıradanlığıyla harmanlayınca daha da güzel bir hâl alıyor. Çevreden geçiyorsun, birkaç ihtiyacını alıyorsun, kuruyemişçiye uğrayıp canının çektiği bir şeyleri seçiyorsun. Paranı veriyorsun, poşeti eline alıyorsun ve eve doğru yürümeye başlıyorsun. Hepsi bu. Ama insanın içinde “Hepsi bu”dan çok daha büyük bir şey oluyor.
Kimseye minnet borcun yok. Kimsenin kapısını çalmak zorunda değilsin. Birinin eline, cebine, keyfine, insafına bakmadan kendi küçük hayatını sürdürebiliyorsun. Eve dönerken taşıdığın şey yalnızca kuruyemiş poşeti değil; kendi ayaklarının üzerinde durabilmenin sessiz gururu.
Belki de huzurun en gösterişsiz biçimi bu. Büyük başarı hikâyelerine, alkışlara, başkalarının hayranlığına ihtiyaç duymadan insanın kendi kendine yetebildiğini bilmesi…
Akşam eve giriyorsun. Anahtarı çeviriyorsun. Poşeti mutfağa bırakıyorsun. Ayakkabılarını çıkarıyorsun. Gün bitmiş. Vicdanın inanılmaz rahat.
Kimseyi kandırmamışsın. Kimsenin hakkına göz dikmemişsin. Kimsenin omzuna basarak yükselmemişsin. Sana ait olmayan bir şeyi sahiplenmeden, kendine ait olanla yetinerek dönmüşsün evine.
İnsanın bazen en büyük lüksü, başkasının hayatına bulaşmadan kendi hayatını yaşayabilmesi. Ve galiba büyümek biraz da bunu anlamak. Her istediğini alabilmek değil; her istediğine ihtiyaç duymamak.
Her kapıyı çalabilecek güce sahip olmak değil; çoğu kapıya ihtiyaç duymayacak kadar kendi evinin içinde huzurlu olabilmek. Bir avuç kuruyemişin, sıcak bir evin, temiz bir vicdanın ve “Bugün de kimseye yük olmadan günü tamamladım” diyebilmenin verdiği haz…
Dışarıdan bakana küçücük bir hayat gibi görünebilir. Oysa insan bazen hayatın bütün ağırlığını tam da bu küçücük şeylerin içinde bırakır.
Sonra hafifler. Ve eve döner.
