Annen giderse, öpülecek elin gider.
Başını yaslanacağın diz, sesini duyunca içinin rahatladığı o yer gider.
Annen giderse, senin için gerçekten ağlayan kişi gider.
Başarılarına sevinirken gözleri dolan, düştüğünde senden önce canı yanan…
Dünyada senden bir parça gibi seven tek kalp eksilir.
Herkes ‘’güçlüsün’’ der, ‘’alışırsın’’ der.
Ama annenin yokluğu alışılmaz bir boşluktur.
Ne zaman yorulsan ne zaman haksızlığa uğrasan, ‘’bir tek o anlardı’’ dediğin sessizlik kalır geriye.
Annen, seni senden bile çok düşünen tek insandır.
Yanlış yapsan da savunan, kırıldığını söylemesen de hisseden, sesin düşse kilometrelerce öteden anlayandır.
Annen giderse, dünya aynı kalır ama sen aynı kalmazsın.
Bir şey eksilir, adı konmaz.
Kalabalıkların içinde bile biraz yetim kalırsın.
O yüzden annen hayattayken…
Sesini ihmal etme.
Ellerini boş geçme.
Sarılmayı erteleme.
Çünkü annen giderse, geriye sadece özlem kalır.
Ve bazı boşlukların telafisi yoktur.