Sandın ki bu defa farklı saracak kolları. Bir umutla daldın yine aynı koyu yeşile,

Gönlünü kaptırdın bitmek bilmeyen o keşke’ye.
Fakat bir an durursun, nefesin kesilir aniden,
Tanırsın o gölgeyi, o yarayı derinden.

Yaprakları aynı hüzün, gövdesi aynı ayaz,
Kader bu defa alnına kapkara bir yazı yazar.
Aynı ağacı bir ormanda iki kez görüyorsan,

Demektir ki kaybolmuşsun. Aynı hataya ikinci kez "merhaba" demektir bu,
Kendi ellerinle kendi kuyunu kazmaktır bu.

O ağaç meyve vermez artık, sadece gölge eder,
Üstelik o gölge, senin yarınlarını da siler gider.

Yolu bulmak istiyorsan, arkana bakmadan kaç,
Çünkü seni hapsettiğin o döngü, en büyük aç.

Unutma; orman büyük, yollar çok, dünya geniş,
Aynı ağaçta durmak, hayata en acı veda ediş.