Bazen sevgi bir tanım sorusuna dönüşür.
Bazen bir insan, kendinde olmayan her şeyi karşındakine sayarak, seni açıklamaya çalışır.
Oysa sevgi; benzemekle değil, kalabilmekle ilgilidir.
Ben senin gibi değilim demek, bir eksik listesi çıkarmaktır.
Ama sevmek, o listede kalmayı seçmektir.
Çünkü sevgi; ‘’aynı’’ olmak değil, ‘’rağmen’’ durabilmektir.
Evet, duygusalım.
Çünkü hissetmeyi inkâr etmiyorum.
Romantiğim.
Çünkü incelik zayıflık değil.
Sabırlıyım.
Çünkü sevgi aceleye gelmez.
Ve evet, seviyorum.
Çünkü sevgi bir plan değil, niyettir.
‘’Ben seni gibi değilim’’ diyenlere inat, sevgi bazen bir karakter özelliği değil, bir cesaret meselesidir.
Kalabilme cesareti.
Emek verme cesareti.
Bir başkasının kalbini yük değil, sorumluluk olarak görebilme cesareti.
Ben senin gibi değilim demek kolay.
Ama ‘’ben buradayım’’ diyebilmek, işte orası gerçek sevgi.
Ve bazen bir insanın yanında olma sebebin, onun sana benzememesi değil…
Senin kendin olmana izin vermesidir.