Sevgili dostlar: Cumhuriyet dönemi boyunca, şiirin bu kadar ayaklar altına düştüğünü; ne gördüm, ne duydum, ne de okudum.

         Onu egolarımıza araç etmeye başladık.

         Şiir acınılacak halde…

         Bu kadarı da olur mu demeyin. Evet, oluyor… Tüm dairelerimizde, Üniversitelerimizde, hatta ve hatta mecliste, örneklerini görmeye başladık. Eminim tüm kuruluşlarda da böyledir.

           Kaymakamımız şair mi, tüm daire müdürleri de şiir yazmaya çalışıyor, Üniversitelerimizin birinde Rektör şair ise, şüphesiz Dekanı, doçenti, doktoru, Okutmanı şiirle uğraşıyor.

        “Yazabiliyorlarsa yazsınlar” diyeceğim ama yazamayanlar da uğraşmakta…

          Ne zararı mı var?

          Belki zararı görünmüyor olabilir, ama her şeyi araç haline getirmemiz yanlış… O da olsun varsın, bazı şeyler araç haline de getirilsin ama şiir gibi bir yazım türünün kullanılmamasını istiyorum.

          Niye mi?

          Şiir Okuyucuya ulaşabilmek ve okuyucuyu etkileyebilecek en güzel yazı şeklidir. Son günlerde bana bile o kadar bıkkınlık verdiler ki: ” aman şiir mi” diyerek kaçacak duruma getirildim.

          Namaz kılan bir belediye başkanının namaz kıldığı camiyi öğrenmek için çırpınan daire müdürlerini de gördüm… Aynı camiye girip başkanla aynı safta, mümkün olursa yan yana namaz kılmaya çalışanlar da var. Şiirde olduğu gibi dini bile araç edindik.

         Abarttığımı mı sanıyorsunuz. Eminim ki sizlerin yanında da böyle birileri vardır.

          Evet, “bu her dönemde olmuştur” dediğinizi duyuyorum.

         “Allah aşkına bu kadar mıydı” diyeceğim.

         Son günler de tüm duygularımız siyasileşmiştir. Tüm milli duygularımız ayaklar altında araç olarak kullanılmaktadır…

         Türkiye’de bir tek kişi konuşuyor.

         Başbakan…

        O yanılsa bile etrafında o yanılgılara “Evet” diyecek onlarca kişi vardır.

        “ İyi ki başbakanımız şair değildir” diyeceğim ama Mehmet Akif’in bir şiiri ile bu durumda olduğunu memleket biliyor. İyi ki şiir kendisinin değildi. Yoksa maazallah tüm ülke şair olup çıkabilirdi.

         Siyaset beni hiç mi hiç ilgilendirmiyor, Ben şiire acıyorum. Milli duygularımıza acıyorum. Şöyle şairlerimizden biri çıkıp “arkadaşlar bu böyle olmaz, şair olunmaz şair doğulur, şiir yazılmaz, şiir kendini yazdırır” dese de, kendimize gelebilsek…