Büyük sanatkâr Nejat Uygur’un Hakkın Rahmetine kavuşmuş olması herkes gibi beni de çok üzmüştür. Kendisine Yüce Allah’tan Rahmet, ailesine ve tiyatro camiasına başsağlığı dilerim. O gerçekten büyük bir sanatkârdı.
Duayen sanatçı, sahnede hem güldürmeyi hem de düşündürmeyi başaran ender sanatçılardan biriydi.
Sanatçı “Cibali Karakolu” oyunundaki komiser tiplemesiyle, Türk halkının gönlünde taht kurmuştu.
1950’li yıllar Demokrat Patili yıllardı. Cibali Karakolu oyunu ile Nejat Uygur, Demokrat Pati yönetimini hicvediyordu.
Oyunu, yanlış hatırlamıyorsam, 1953-54 yıllarında seyretmiştim; o zaman İstanbul’da öğrenciydim. Cibali Karakolu bin günü aşkın bir süre, günlerce oynamış ve her gün salon tamamen dolmuştu.
O günün politikası ve karakollarda dönen dolaplar, ocak, bucak başkanlarının, sözün özü parti ileri gelenlerinin her işe nasıl burunlarını soktukları, oyunun ana konusuydu. Oyun, o günlerin diğer konularıyla süslenmişti.
Oyunu, Başbakan Adnan Menderes de seyretmiş ve çok güldüğü söylenmişti. Kendi iktidarını hicvettiği, partililerin çeşitli oyunlarını ve halkın partili partisiz ayırımı yapıldığını sergilediği halde Menderes, karışmamış olmalı ki oyun, kendi rayında günlerce devam etmişti.
xxx
Bugüne bakıyorsunuz, Taksim Gezi Protestolarında yaralananlara yardım edenler çeşitli şekilde cezalandırılıyorlar İktidarca.
Herhangi bir karşı eylem, polisler tarafından bastırılıyor; yaka-paça sürükleniyor.
En basit bir tenkitte nelere başvurulduğu herkesçe malum.
Bütün bunlar karşısında, birçok olumsuzluklarına rağmen, Demokrat Parti yönetimindeki anlayışı gel de takdir etme?
xxx
Günümüzde sanat, yandaş sanata dönüştürülmeye çalışılıyor. Gerek belediyelere bağlı gerekse devlet tiyatroları altüst edilmiş; iktidar taraftarı yapılmaya çalışılıyor; kimileri kapatılıyor.
Nejat Uygur, eğer Cibali Karakolu’nu, bugünün iktidarını hicvetmek amacıyla oynayabilseydi, başına nelerin geleceğini tahmin etmek, o kadar zor olmasa gerek.
Evet, ülkemiz duayen bir sanatçısını kaybetmiştir. Allah’ın Rahmeti üzerine olsun; nur içinde yatsın.
