Osmaniye’de bir üreticinin, satamadığı ıspanakları vatandaşa bedava dağıttığı haberdeki görüntüler rahatsız etti beni.

Tarladaki yetişmiş ıspanaklar, vatandaşlar tarafından toplanıp çuvallara dolduruluyordu.

Yapılan röportajda herkes mutluydu.

Hatta bazı vatandaşlar, bedava ıspanak toplamaya çağırıyordu Osmaniye halkını.

Bir başkasının bin bir emek ve maliyetle yetiştirdiği ürünleri, hiçbir bedel ödemeden almak rahatsız etmiyordu kimseyi.

“Pazardaki fiyatın yarısını sana verelim, zararının bir kısmı karşılansın” diyen yoktu. Öyle ya, üreticinin kendisi ilan etmişti, “bedava” diye.

Biz de bu fırsatı değerlendiriyorduk.

Bizim fırsatımızın, birilerinin yıkımından kaynaklanmasının önemi yoktu.

Gülüyordu yüzler…

Onlar gülerken, bir kişinin ağladığını bile bile.

**

Zarar eden üreticinin mahsulünün, batan geminin malları gibi toplanmasını normal görüyoruz artık.

Gerçi zora düşen esnafın, tüccarın mallarını boğarak almanın ticari zeka olarak nitelendirildiği bir ülkede yaşıyoruz.

“Para sıkıntılı dönemde kazanılır” diyen iş adamlarının başarı hikayelerini dinliyoruz.

Sıkıntılı dönemde çökülen işletmeler, yapılan karlı yatırımlar ve ticari zeka olarak lanse ediliyor topluma.

18 kişinin öldüğü patlamanın üzerinden iki gün geçmeden, olay daha araştırma safhasındayken, patronun suçsuzluğunu savunmaya çalışan vekiller oturuyor meclis koltuklarında…

18 kişinin ölmüş olması rahatsız etmiyor vekilimizi.

Acılara saygı için susma ihtiyacı bile hissetmiyor.

**

Bütün bunlar yanı başımızda yaşanırken, sadece izlemekle yetinip, canımız yandığında haykırıyoruz;

BİZ neden böyle olduk?

Cevap soru cümlesinin öznesinde aslında.

**

Çıkar söz konusu iken BEN deyip, BİZ ‘i sıkıntılarda hatırlıyorsam;

“BEN neden böyle duyarsız, böyle düşüncesiz, böyle çıkarcı oldum?” diyemiyorsam;

Suçlu BİZ mi, Yoksa BEN miyim?

Kendi yanlışlarımıza BİZ’i ortak etme BENcilliğinden vazgeçsek mi artık?