Hayatta bazı insanlar vardır; duygularını bir vitrin gibi sergiler, bazıları ise onları derin bir sandıkta saklar. Kimisi sevinciyle taşar, kimisi hüznüyle… Ama bir de üçüncü bir yol vardır: ne sevincini ne de üzüntünü ele vermeden, hepsini bir tebessümün ardında taşımak.
“Belli etmemek” çoğu zaman yanlış anlaşılır. Soğukluk sanılır, mesafe sanılır, hatta bazen hissizlikle karıştırılır. Oysa bu, çoğu zaman bir zayıflık değil; bilakis bir tür zarafet, bir tür kendini koruma sanatıdır. İnsan her duygusunu ortalığa döktükçe hafiflemez her zaman; bazen daha da kırılgan hale gelir. Çünkü herkes, bir başkasının sevincine sevinmez ya da hüznüne omuz vermez.
İşte tam bu noktada devreye girer o sade ama güçlü ifade: gülümsemek. Bir tebessüm… Ne tam bir mutluluk ilanıdır ne de bir inkâr. Daha çok, “Ben buradayım ve ayaktayım” demenin en sessiz yoludur. Hayatın içinden geçerken üzerimize yapışan duyguların hepsini görünür kılmak zorunda değiliz. Bazıları içimizde kalmalı, yoğrulmalı, anlam kazanmalı.
Sevinç de böyledir aslında. Her sevinç paylaşıldığında çoğalmaz. Bazıları içte yaşandığında daha kıymetlidir. Sessiz bir mutluluk, dışa vurulan coşkulardan daha derin izler bırakabilir insanın ruhunda. Aynı şekilde, her acı da anlatıldığında hafiflemez. Bazen kelimeler, duygunun ağırlığını taşıyamaz.
Tebessüm ise bu iki uç arasında kurulan zarif bir köprüdür. Ne tamamen açığa vurur ne de tamamen gizler. Bir denge halidir. Belki de bu yüzden en güzel zırhtır; hem korur hem de incitmez. İnsanları uzaklaştırmaz ama sınırlarını da belli eder.
Elbette bu, duygusuzlaşmak anlamına gelmez. Aksine, duygularla daha bilinçli bir ilişki kurmaktır. Kime, neyi, ne kadar göstereceğini bilmek… Her hissin herkese ait olmadığını fark etmek… Bu da bir tür olgunluktur.
Hayat bazen sahnedir, bazen seyirci koltuğu. Ama her rolü yüksek sesle oynamak gerekmez. Bazen en güçlü duruş, en sade olandır. Bir tebessümle geçip gitmek… Gürültüsüz, gösterişsiz ama dimdik.
Belki de gerçekten, hayattaki en güzel kaide budur: Gülümse ve geç.
