Gaziantep Büyükşehir Belediyesi kasım ayı meclis toplantısını izlerken özellikle imar komisyonu raporlarında dikkatimi çeken bir ayrıntı oldu. Oy birliği kararlarından çok oy çokluğu kararlarıyla karşılaşıyoruz.
Demek ki şehrin geleceğini ilgilendiren konularda aynı noktada buluşmak pek kolay olmuyor. Elbette her konuda uzlaşma beklenemez. Ancak bu kadar sık fikir ayrılığı yaşanması ve kararların sürekli yargıya taşınması düşündürücü.
İmar kararları yalnızca teknik bir mesele değil. Bir şehrin nasıl büyüyeceğini, insanların nasıl yaşayacağını belirliyor. Peki, bu kadar önemli kararlarda ortak akıl ne kadar devreye giriyor?
**
Mecliste dikkatimi çeken bir diğer konu, sorulara verilen cevapların uzunluğu.
Halil Uğur'un cevap verme biçiminde dikkatimi çeken bir yöntem var. Sorulan soruya geçmeden önce belediyenin yaptığı çalışmaları, hizmetleri, bu çalışmaların hangi hassasiyetlerle yürütüldüğünü anlatmakla epey zaman geçiyor.
Bazen yarım saat...
Sorunun cevabı ise bütün bu anlatımların ardından geliyor. O zamana kadar soru soran kişi, kendi sorusunu yeniden açıklamak, konuyu toparlamak ve anlatmak istediği noktayı korumak zorunda kalıyor.
Kelimeler çoğalıyor, konu genişliyor, asıl soru arada kayboluyor. Cevap geldiğinde ise insanın artık konunun peşine düşecek enerjisi kalmıyor.
Bu bir iletişim stratejisi mi, yoksa uzun açıklamalar arasında sorunun etkisini kaybetmesi mi?
**
Bir de meclis üyelerinin toplantıya olan ilgisi pardon ilgisizlikleri…
Önceki oturumlarda Fatma Şahin'in başkanlık yaptığı toplantılarda dikkatimi çeken bir ayrıntı vardı. Oturum boyunca telefonuyla ilgilendiğini görmedim. Buna karşılık bazı meclis üyelerinin telefonlarıyla meşguliyeti dikkat çekiyor. Oylamaya geçiliyor, gündem maddesi okunuyor; fakat el kaldıran neredeyse yok. Bir kişi el kaldırıyor, o da sanki oylama yapıldığını sonradan hatırlamış gibi...
Yine gündem maddelerinin okunmasındaki hızlılık söz almak isteyen üyelerin araya girmesini zorlaştırıyor. Bir maddeyi konuşmaya fırsat bulamadan birkaç madde daha geride kalıyor. Sonra gerginlik yaşanıyor. İnsan kendisini ifade edemediğinde, dinlenmediğini düşündüğünde elbette tepki gösteriyor. Ancak önce şu soruyu sormak gerekiyor: Meclistekiler birbirlerini gerçekten dinliyor mu, yoksa herkes kendi sırasının gelmesini mi bekliyor?
**
Şimdi düşünelim: Şehrin geleceğiyle ilgili kararlar alınıyor. Bir tarafta uzlaşma yerine oy çokluğu, diğer tarafta soruya ulaşmak için yarım saatlik açıklamalar, bir yanda söz almak isteyen üyeler, diğer yanda hızla geçilen gündem maddeleri...Meclis toplantısı tamamlanıyor. Peki, gerçekten ortak bir akıl ortaya çıkıyor mu?