Kalp bazen bedenden önce konuşur. İnsan, göğsünün ortasında ince bir sızı hissedince elini oraya götürüyor. Bir an duruyor. “Geçer,” diyor. Belki gerçekten geçiyor da… Ama bazı ağrılar geçse bile bıraktığı soru kalıyor geride: Ya bu sızı bana bir şey anlatıyorsa?
Hayatın tuhaf bir tarafı var. Bizi hayatta tutmaya çalışan şeylerin çoğu canımızı acıtıyor. Ateş, elini çekmen gerektiğini söylüyor. Açlık, bedeninin ihtiyacını hatırlatıyor. Yorgunluk, durmayı öğretiyor. Acı ise bazen insanın kendine dönmesini sağlıyor. Belki de mesele ağrının kendisinden çok, ona ne yaptığımız.
Çünkü biz acıya alışmaya çok yatkınız. İçimiz acır, susarız. Kırılırız, belli etmeyiz. Özleriz, aramayız. Yoruluruz, “biraz daha dayanayım” deriz. Kalbimiz sıkışır, bunu bile bazen gururumuza yedirir, adını koymadan yaşamaya devam ederiz. Oysa bazı sızılar ertelenmek için değil, fark edilmek içindir.
İnsan başkasının yarasını görünce ne kadar merhametli… Kendi yarasına gelince o kadar acımasız. Kendimize “abartıyorsun” demeyi, “geçer” deyip susturmayı, gece olunca içimizden yükselen cümleleri sabaha kadar bastırmayı çok iyi biliyoruz. Belki de yıllardır yanlış anladık acıyı. Acı her zaman düşman değildir. Bazen kapıyı çalan bir habercidir. Bazen hayatın, “Burada bir şey var,” deme biçimidir. Bazen kalbin değil, ruhun alarmıdır. Ve insanın kendisine yapabileceği en büyük iyiliklerden biri, o alarmı susturmak değil, ne söylediğini dinlemektir.
İşte benim kalbim de öyle acıyor.
Öyle bir batıyor ki bazen nefes alırken bile içimde bir yere dokunuyor. Geçmesini istemediğimden değil; neden olduğunu bilmek istediğimden korkuyorum. Çünkü bazı acıların sebebini bulduğunuzda, hayatınızda değiştirmek zorunda olduğunuz şeyler çıkıyor ortaya.
Bir insanı bırakmak gibi. Bir beklentiden vazgeçmek gibi. Kendine yıllardır söylediğin bir yalanı kabul etmek gibi. Ya da en zoru… Kendini, ilk kez gerçekten dinlemek gibi.
Belki de canımı acıtan bu sızı, beni hayatta tutmak için değil yalnızca; beni gerçekten yaşamaya çağırmak için var.
Çünkü bazen insanın kalbi, ölmekten önce değil, yaşamayı unutmaktan korkar.
Ve belki bütün mesele şudur:
Canımızı acıtan her şeyi susturmak zorunda değiliz.
Bazı sızıları dinlemeliyiz.
Çünkü insan, en çok da kendi içinden gelen sesi duyduğu gün kendine yetişmeye başlar.