Bazı insanlar vardır; sessizdir, iddiasızdır, gösterişi yoktur.
Ama yoklukları, en gürültülü kayıplara bedeldir.
Sen o insanı sıradan sanırsın…
Oysa o, hayatı zorlaştırmayan, kalbini yoran yerleri tamir eden, varlığıyla huzur veren kişidir.
Giderse kolay kolay denk gelmezsin benzerine, çünkü ‘’basit’’ sandığın şey aslında herkesin taşıyamadığı bir efendilik, bir zarafet, bir karakterdir.
Değerini bilmediğin bir insan senden yavaş yavaş uzaklaşır. Önce konuşmaları azalır, sonra anlatmaktan vazgeçer, sonra senin yetersiz hissettirdiğin sessizliğe alışır. Ve sen onu kaybettikten sonra anlarsın; ‘’Ne kadar sade, ne kadar kıymetliymiş.’’
İnsan kalbi hassastır, kırıldığı yeri unutmaz, önemsenmediği yeri affetmez, sürekli beklemek zorunda kaldığı yerde kalmaz.
Kimse sonsuza kadar sabretmez. O yüzden kaybetmek istemediğin insanın değerini, onu kaybettikten sonra değil kaybetmeden önce bil. İnan bu çok basit.
Çünkü bazı insanlar kırıldığında değil, bittiğinde sessizleşir.
Ve o sessizlikten geri dönüş olmaz.
Basit gördüğünü kaybettiğinde anlarsın aslında en değerlisi oymuş. İşte o an, hiçbir özür kabul görmez, hiçbir pişmanlık kapıyı açmaz.
