Bir ülkenin gelişmişliği yalnızca yaptığı yollarla, inşa ettiği binalarla ya da ekonomisinin büyüklüğüyle ölçülmez. Asıl gelişmişlik, insanların eşit haklara sahip olup olmadığıyla anlaşılır. İşte bu noktada karşımıza çıkan en önemli sorunlardan biri de cinsiyet eşitsizliğidir.
Cinsiyet eşitsizliği denildiğinde akla ilk olarak kadınların yaşadığı haksızlıklar geliyor. Gerçekten de dünyanın birçok yerinde kadınlar eğitimden çalışma hayatına, siyasetten yöneticiliğe kadar pek çok alanda erkeklerle aynı fırsatlara sahip olamıyor. Oysa kadın da erkek de aynı toplumun, aynı ülkenin eşit bireyleridir. Hiç kimse yalnızca kadın ya da erkek olduğu için geride bırakılmamalıdır.
Bugün birçok ailede kız çocukları ile erkek çocukları arasında bile farklı davranışlar görülebiliyor. Erkek çocuklarının daha özgür yetiştirilmesi, kız çocuklarının ise daha fazla kısıtlanması hâlâ birçok yerde devam ediyor. "Kız kısmı yapamaz", "Erkek ağlamaz", "Bu iş erkek işidir", "Ev işi kadının görevidir" gibi yıllardır kullanılan kalıplaşmış sözler, aslında eşitsizliğin en önemli kaynaklarından biridir.
Oysa hiçbir meslek yalnızca kadınların ya da yalnızca erkeklerin işi değildir. Bugün kadınlar pilot, mühendis, doktor, polis, asker, belediye başkanı ve şirket yöneticisi olabiliyor. Aynı şekilde erkekler de öğretmenlikten hemşireliğe, aşçılıktan çocuk bakımına kadar her alanda başarılı olabiliyor. İnsanların yeteneğini belirleyen cinsiyeti değil; bilgisi, emeği ve çalışkanlığıdır.
Çalışma hayatında da önemli eşitsizlikler yaşanıyor. Aynı işi yapan kadınlar bazen erkeklerden daha düşük ücret alabiliyor. Bazı işverenler kadın çalışanları yönetici yapmak istemiyor. Evlenmesi ya da çocuk sahibi olması ihtimali bile bazı kadınların işe alınmamasına neden olabiliyor. Bu durum hem bireylere hem de ülke ekonomisine zarar veriyor. Çünkü eğitim almış, üretken ve başarılı insanların önüne engel koymak, toplumun sahip olduğu büyük bir gücü kullanamamak anlamına geliyor.
Üstelik çalışan kadınların önemli bir bölümü işten çıktıktan sonra ikinci bir mesaiye daha başlıyor. Yemek yapmak, temizlik yapmak, çocuklarla ilgilenmek, yaşlı aile bireylerine bakmak gibi pek çok sorumluluk çoğu zaman yalnızca kadınların omuzlarına yükleniyor. Oysa aile hayatı ortak bir yaşamdır. Ev işleri de çocukların bakımı da kadın ve erkek arasında paylaşılmalıdır. Paylaşılan sorumluluk hem aile içindeki huzuru artırır hem de çocuklara eşitlik anlayışını küçük yaşta öğretir.
Eğitim, cinsiyet eşitsizliğiyle mücadelede en güçlü silahtır. Kız çocuklarının okumasını destekleyen toplumlar daha hızlı gelişiyor. Eğitim alan kadınlar ekonomik olarak daha güçlü oluyor, kendi kararlarını daha rahat verebiliyor ve gelecek nesilleri daha bilinçli yetiştiriyor. Bir kız çocuğunun eğitim alması yalnızca onun değil, tüm toplumun geleceğine yapılan bir yatırımdır.
Siyasette ve karar alma mekanizmalarında da kadınların daha fazla yer alması gerekiyor. Çünkü toplumun yarısını oluşturan kadınların sesinin yeterince duyulmadığı bir yönetim anlayışı eksik kalacaktır. Farklı bakış açıları, daha sağlıklı kararların alınmasını sağlar. Kadınların yönetime katılması yalnızca kadınların değil, toplumun tamamının yararınadır.
Elbette cinsiyet eşitsizliği yalnızca kadınları etkilemiyor. Erkekler de bazı kalıplaşmış beklentilerin baskısını yaşayabiliyor. Sürekli güçlü görünmek zorunda hissetmeleri, duygularını ifade etmekten çekinmeleri ya da ailenin tüm ekonomik yükünü tek başına taşımaları gerektiğine inanılması da önemli bir toplumsal sorundur. Gerçek eşitlik, kadınların da erkeklerin de kendilerini özgürce ifade edebildiği bir ortamın oluşmasıyla mümkündür.
Medyanın da bu konuda büyük sorumluluğu bulunuyor. Dizilerde, reklamlarda ve sosyal medyada kadın ve erkek rollerinin klişeler üzerinden gösterilmesi yerine, eşitliği destekleyen örneklerin çoğalması gerekiyor. Çünkü insanlar gördüklerinden etkileniyor. Çocuklar da büyürken bu örnekleri model alıyor.
İş dünyasında fırsat eşitliğini sağlayan kurumlar daha başarılı sonuçlar elde ediyor. Çeşitliliğe önem veren şirketlerde farklı fikirler ortaya çıkıyor, yenilikçilik gelişiyor ve çalışanların motivasyonu artıyor. Aynı şekilde kamu kurumlarında da işe alım, terfi ve görev dağılımında yalnızca başarı ve liyakat esas alınmalıdır. Cinsiyet hiçbir zaman avantaj ya da dezavantaj oluşturmamalıdır.
Cinsiyet eşitsizliği yalnızca kadınların mücadelesi olarak görülmemelidir. Bu sorun toplumun ortak sorunudur. Erkeklerin de eşitliği desteklemesi, ailelerin çocuklarını ayrım yapmadan yetiştirmesi, okulların bilinç kazandırması, işverenlerin adil davranması ve devletin eşitliği güçlendiren politikalar üretmesi büyük önem taşımaktadır.
Sonuç olarak, güçlü bir toplum ancak kadınların ve erkeklerin omuz omuza yürüdüğü bir düzenle kurulabilir. Eşitliğin olduğu yerde adalet vardır, huzur vardır, üretim vardır ve kalkınma vardır. İnsanları cinsiyetine göre değil, karakterine, emeğine ve yeteneğine göre değerlendiren toplumlar geleceğe daha güvenle bakar. Unutulmamalıdır ki cinsiyet eşitliği yalnızca kadınların kazanacağı bir hak değil, toplumun tamamının kazanacağı daha adil, daha güçlü ve daha mutlu bir geleceğin anahtarıdır.
