Nasıl bir zamana denk geldik, gerçekten anlamakta zorlanıyorum. İnsan bazen başını kaldırıp etrafına bakınca gördüklerine anlam veremiyor. Savaşlar… Bitmek bilmeyen güç mücadeleleri… Ve en acısı, toplumu yönetenlerle toplum arasındaki mesafenin giderek artması.
Şaşkınım. Çünkü olması gereken ile yaşananlar arasındaki fark her geçen gün biraz daha hissedilir hale geliyor.
Bir zamanlar “devlet” dediğimiz yapı, birçok insan için güven duygusunun temeliydi. Bugün ise bu güvenin zaman zaman sorgulandığını görmek düşündürücü. İnsanların kafasında daha fazla soru var, daha az net cevap.
Belki de en dikkat çekici olan şu: Bu sorgulama hali artık istisna değil, giderek yaygınlaşan bir duyguya dönüşüyor. İnsanlar olup biteni anlamaya çalışıyor, daha fazla şeffaflık bekliyor. Çünkü belirsizlik arttıkça, güven duygusu da aynı ölçüde zayıflıyor.
Bu noktada kamuoyunda uzun süredir gündemde olan Gülistan Doku dosyasının yeniden ele alınması ise birçok kişi için umut verici bir gelişme olarak görülüyor. Gerçeğin ortaya çıkmasına yönelik her adım, toplumun adalet duygusunu güçlendiren bir etki yaratır. Ancak aynı zamanda bu tür süreçler, kurumlara duyulan güvenin ne kadar önemli olduğunu da yeniden hatırlatıyor.
Şunu açıkça söylemek gerekir: Toplumun beklentisi, her olayın şeffaf, adil ve titiz bir şekilde ele alınmasıdır. Bu beklenti karşılandığında güven artar; karşılanmadığında ise soru işaretleri çoğalır.
Şaşkınım, çünkü bir yandan umutlanmak istiyoruz, bir yandan da temkinli davranıyoruz. Bir yandan “artık aydınlansın” diyoruz, diğer yandan geçmişte yaşanan belirsizliklerin izini taşıyoruz.
Yorulduk demek belki ağır bir ifade, ama insanların zihinsel olarak yıprandığını söylemek yanlış olmaz. Güvenmek isteyen, ama aynı zamanda sorgulayan bir toplum tablosu var karşımızda.
Belki de en önemli mesele şu: Sorular sormaya devam edebilmek. Çünkü sağlıklı bir toplum, merak eden, sorgulayan ve cevap arayan bireylerle ayakta kalır.
Ve umarım, bu arayış bizi daha şeffaf, daha anlaşılır ve daha güven veren bir geleceğe taşır.
