Uzun yıllar iş yaşamının tam merkezindeyken, şimdi uzaktan bakmak çokta kolay olmuyor. Zor da olsa bugün biraz uzaktan bakmayı deneyeceğim.
Ne kadar yorulmuşum. Kendimi ne kadar zorlamışım sakin birkaç gün geçtikten sonra anladım.
Bulunduğum ülkede de insanlar çok çalışıyor. Ancak işten çıkınca kendine ayırdıkları zamanlar oluyor. Bir haftadır buradayım. Gözlemliyorum. İnsanlar iş çıkışında meydanda toplanıp, bir şeyler içip evlerinin yolunu tutuyor. Herkes gülümsüyor. Tanıyan, tanımayan birbirine selam eriyor. Evcil hayvanını alan nehir kenaında geziyor. Yada mavi ve yeşilin birleştiği alanda bisiklet sürüyor.
Bizler ise çalışırken kendimizi unutuyoruz. Sosyalleşmeyi,stres atmayı, düşünmüyoruz. Bizde sosyalleşmek için AVM geziliyor. Hep bir kaos, hep bir yerlere yetişmeye çalışıyoruz. Bu koşturmaca içerisinde de yaşamayı es geçiyoruz.
Ben bir haftadır bir aydınlanma yaşıyorum. Her şeye yetişmeye çalışırken kendimi unutmuşum.
Yaşamak gerek...
Hayat çok kısa ve her anı çok kıymetli.
Durup uzaktan bakınca daha kolay anlıyorsunuz.
Hadi gelin; bugün yaşamımıza uzaktan bakalım ne dersiniz?
