“Ucuz ilgi uğruna, sadık birini kaybetmek pahalı bir hatadır.”
Bir cümlenin insanın içine oturması için uzun olması gerekmiyor. Bazen birkaç kelime, yıllarca yaşanmış bir ilişkinin, dostluğun ya da sevginin özetini yapabiliyor. Çünkü insan, çoğu zaman elindekinin kıymetini kaybetmeden anlamıyor. Sadık olanın ilgisi zamanla sıradan geliyor. Hep orada olanın varlığı görünmezleşiyor. Aradığında açan, düştüğünde kaldıran, sustuğunda bile ne demek istediğini anlayan insanın emeğine alışıyoruz. Onun sevgisini garanti zannediyoruz. Sonra bir gün, başka bir yerde biraz daha fazla ilgi görüyoruz.
Bir mesaj… Bir beğeni… Bir iltifat… Birilerinin bizi olduğumuzdan daha özel hissettirmesi… Ve bütün bunların büyüsüne kapılıp, yıllardır yanımızda duran insanı kolayca ikinci plana atabiliyoruz. İşte “ucuz ilgi” tam da burada başlıyor. Çünkü her ilgi, değer değildir. Her merak, sevgi değildir. Her güzel söz, samimiyet değildir.
Bazı insanlar sizi gerçekten tanımak için değil, yalnızca kendi yalnızlıklarını gidermek için hayatınıza girer. Bazıları sizinle kalmak için değil, sizden alabilecekleri ilgiyi almak için yaklaşır. Bazıları da siz onlara ihtiyaç duyduğunuzda ortadan kaybolurken, sizin onlara ihtiyaç duyduğunuzdan emin olmak ister. Buna rağmen insan, çoğu zaman yeni olanın heyecanına kapılır. Çünkü yeni ilgi egoyu besler. Sadakat ise sorumluluk ister.
Yeni biri size yalnızca güzel taraflarınızı gösterirken, sadık insan sizin kusurlarınızı da bilir. Üstelik onları gördüğü hâlde yanınızdadır. Sizi alkışlamadığı zamanlarda bile yanınızda durur. Her söylediğinize “haklısın” demez; gerektiğinde canınızı acıtacak doğruları da söyler. Belki de bu yüzden sadakat, günümüzde en çok gözden kaçırılan değerlerden biri. Çünkü sadık insan gösteriş yapmaz. Kendini pazarlamaz. Varlığını ispatlamak için sürekli konuşmaz. O, sessizce oradadır. Ve insan, sessizce yanında duranların kıymetini çoğu zaman gürültü kesildiğinde anlar. Asıl mesele de şu: Bir insanı kaybetmek bazen bir kavga ile olmaz. Bazen onu sürekli erteleyerek kaybedersiniz. “Sonra konuşuruz” diyerek… “Şimdi müsait değilim” diyerek… “Nasıl olsa o beni anlar” diyerek… Çünkü en sadık insanların da bir sabır sınırı vardır. Bir gün onlar da yorulur. Bir gün onlar da “Ben bu ilişkide neden hep veren tarafım?” diye sorar. Ve bir gün, kapıyı sessizce kapatıp giderler. İşte o zaman geriye dönüp baktığınızda, uğruna o insanı kaybettiğiniz şeyin aslında ne kadar ucuz olduğunu fark edersiniz. Bir anlık heyecan. Geçici bir ilgi. Beş dakikalık bir ego tatmini. Birilerinin sizi merak etmesinin verdiği küçük haz… Karşılığında ise yıllarca yanınızda olmuş bir insanı kaybetmişsinizdir. Hesap basittir ama bedeli ağırdır. Çünkü bazı insanlar hayatımızdan çıktığında yerlerine yenisini koyamayız. Yeni insanlar gelir elbette. Yeni dostluklar, yeni aşklar, yeni hikâyeler başlar. Fakat herkes aynı emeği vermez. Herkes sizin en kötü hâlinizi gördüğünde kalmaz. Herkes düştüğünüzde elini uzatmaz. Bu yüzden mesele, “Beni kim daha çok istiyor?” sorusu değildir. Belki de asıl soru şudur: “Benim için gerçekten kim vardı?” Çünkü hayat, bize ilgi gösterenlerle değil; zor zamanlarımızda yanımızda kalanlarla anlam kazanıyor. O yüzden hayatımızdaki insanlara bir kez daha bakalım. Kim gerçekten yanımızda? Kim sadece canı istediğinde geliyor? Kim bizi olduğumuz kişi için seviyor? Kim bizim ilgimizi değil, varlığımızı önemsiyor? Ve en önemlisi…
Kimi kaybetmeyi göze alarak, aslında neyin peşinden gidiyoruz? Ve insan, bazen en büyük pişmanlığını birini kaybettiği gün değil, onu kaybetmeyi göze aldığı şeyin aslında hiçbir değeri olmadığını anladığı gün yaşar.