Eski zaman hekimlerinin, deride sertleşip hissizleşen nasırlar için reçeteleri bellidir: Biraz sıcak su, biraz özen, nasır sökücü merhemler veya zamanında atılacak doğru adımlar… Bedenin nasırı bir şekilde hallolur. Yürümekte zorlanan ayak, doğru tedaviyle yeniden yola koyulabilir.
Peki ya kalpler nasır tuttuğunda?
Çağımızın en sessiz ama en derin yarası. ‘’Kalpleriniz nasır tutmuş. Keşke ayaklarınız olsa idi çaresi bulunurdu.’’
Gerçekten de öyle. Bugün sokaklarda, otobüslerde, yollarda… Adımlarımızdan çok duygularımız topallıyor.
Fiziksel bir nasır can yakar, kişiyi durdurur, çare aramaya zorlar. Oysa kalbin nasır tutması can yakmaz; aksine, can yakmasın diye etrafına ördüğü o zırhın içinde insanı aşamalı olarak hissizleştirir. Başkasının acısını görmez, çığlığını duymaz, sevincine ortak olamaz hale getirir.
Nasır, sürtünmenin ve baskının sonucudur. Kalplerimiz de durduk yere nasırlaşmadı elbette. Hızın, kargaşanın, hayal kırıklıklarının ve her gün maruz kaldığımız bin bir çeşit olumsuzluğun baskısı altında korumaya aldık kendimizi. ‘’Kırılmayalım’’ dedikçe katılaştık; ‘’üzülmeyelim’’ dedikçe kabuk bağladık. Ancak unuttuk ki, darbelere karşı bizi koruyan o kalın kabuk, aynı zamanda şefkatin, inceliğin ve sevgimizin dışarı çıkmasını, içeri girmesini de engelliyor.
Bugün toplum olarak yaşadığımız pek çok iletişimsizliğin, soğukluğun ve nezaketsizliğin temelinde bu hissizleşme yatıyor. Ayaktaki nasır topallattırır, ama kalpteki nasır insanlığı yoldan çıkarır. Çaresi eczane raflarında bulunmayan tek illet, katılaşmış bir yürektir.
Yine de ümidi kesmemek gerek. Kalbin ilacı kalbe dokunacak bir inceliktir. Bir tebessümle gelen ‘’Nasılsın?’’, birinin yüküne omuz vermek veya sadece durup dinlemeyi bilmek… Kalbin nasırını söküp atacak yeğane şey, kırılmayı göze alarak yeniden hissetmeye cüret etmektir.
Ayaklarımız yorulsa da yol biter, bir şekilde varırız. Yeter ki kalplerimiz katılaşmasın; çünkü yolu anlamlı kılan, adımların hızı değil, yolda taşınan yüreğin yumuşaklığıdır.
