Beni gece yarısı yatağımdan kaldıran cümle şu oldu: “Yazamam, arayamam, çağıramam, gidemem ama yedi kilit vurduğum kapıyı da içimden söküp atamam.”
Bazı cümleler vardır, okursun geçersin. Bazılarıysa insanın yakasına yapışır. Lambayı yakarsın, su içersin, pencereyi açarsın, başka bir şey düşünmeye çalışırsın. Olmaz. Cümle çoktan içine yerleşmiştir. Çünkü insan bazen birini hayatından çıkarabilir ama kendinden çıkaramaz.
Kapıyı kapatmak kolaydır. Kilidi çevirmek de öyle. Hatta üstüne bir kilit daha vurursun. Sonra bir tane daha. “Tamam,” dersin, “buradan artık kimse geçemez.” Ama insanın içindeki kapının anahtarı yoktur. Orası biraz başka.
Orada mantık çalışmaz. “Bitti” dediğin şey, gecenin bir yerinde yeniden başlar. Unuttuğunu sandığın bir ses, yıllar sonra bir kelimenin içinde karşına çıkar. Bir şarkı, bir sokak, bir koku, hatta hiç ilgisiz bir salı akşamı… Her şey yerli yerindeyken içinden biri gelir ve yıllardır susturduğun o kapının koluna dokunur. İşte insan en çok burada yenilir. Çünkü bazı insanları aramamayı öğrenirsin ama merak etmemeyi öğrenemezsin. Yazmamayı öğrenirsin ama söyleyeceklerini susturamazsın.
Gitmemeyi öğrenirsin ama içindeki mesafeyi kapatamazsın. Ve belki de büyümek dediğimiz şey, tam olarak budur: Yapamadıklarımızla değil, yapabileceğimiz halde yapmadıklarımızla yaşamayı öğrenmek. “Arama.” Diyorsun kendine. “Yazma.” “Gitme.” “Bir daha o kapının önünden bile geçme.” Sonra gece oluyor.
İnsan gündüz verdiği kararların geceki tanığıdır. Gündüz güçlü görünürüz. İşimize gider, insanlarla konuşur, güler, telefona bakar, hayatı olması gerektiği gibi sürdürürüz. Gece ise bütün o kalabalık çekilir. Ve geriye kendimiz kalırız. İşte o zaman anlarız: Bazı kapılar dışarıya değil, insanın içine açılıyor. Yedi kilit vurduğumuz o kapı belki de gitmesini istemediğimiz için değil, geri dönmesinden korktuğumuz için kapalıdır. Çünkü bazı insanlar geri dönse, bütün dengemiz bozulur. Bir cümlesi yeter. Bir “Nasılsın?” demesi yeter. Hatta bazen hiçbir şey söylemesine bile gerek yoktur. Sadece karşımızda durması, yıllardır kurduğumuz bütün savunmayı anlamsızlaştırır. Bu yüzden kapıyı kilitleriz. Anahtarı da kaybetmiş gibi yaparız. Ama insan kalbinin en büyük sırrı şudur: Kilitlediğimiz her şey, mutlaka unutulmuş değildir. Bazı şeyleri sadece içeriye hapsetmişizdir. Belki de o gece beni yatağımdan kaldıran şey, o cümledeki “söküp atamam”dı. Çünkü hepimiz bir şeyleri söküp atabileceğimizi sanıyoruz. Birini. Bir hatırayı. Bir ihtimali. Bir “belki”yi.
Oysa insanın içinden hiçbir şey kökünden sökülmüyor. Sadece üstü örtülüyor. Zaman geçiyor, hayat devam ediyor, biz de iyileştiğimizi sanıyoruz. Sonra bir gece, tam da herkes uyurken, bir cümle çıkıyor karşımıza. Ve anlıyoruz: Kapı hâlâ orada. Yedi kilit de yerinde. Ama içeride hâlâ bir şey var. Belki bir insan. Belki yarım kalmış bir hikâye. Belki de en kötüsü… Kendimizin bir parçası.
