Cemal Süreya’nın, “Seni severken kendimi çok üzdüm,” dediği yerdeyim.
Herkes herkese kıyardı, sen bana kıyamazsın sanırdım. Ama sandığımla sınandım.
İnsan, kendisine yapılanı bir noktadan sonra anlamlandırabiliyor. Herkesin bir hikâyesi, her gidişin bir sebebi, her suskunluğun bir açıklaması olabiliyor. Ama insan, kendisine bunu yapmayacağını düşündüğü kişinin karşısında ne yapacağını bilemiyor. Çünkü orada yalnızca bir insanı kaybetmiyorsun. Ona dair kurduğun bütün ihtimalleri de kaybediyorsun.
Birlikte yaşanacağını sandığın günleri, yarım kalan hayalleri, bir gün her şeyin yoluna gireceğine dair o sessiz inancı… Hepsi birer birer elinden düşüyor. Sonra toplamak istiyorsun ama bazı şeyler kırıldığı yerden toplanmıyor. Yalnızca parçalarını bir araya getirip eskisi gibi görünmeye çalışıyorsun. Ben de bir süre öyle yaptım.
İyiymişim gibi davrandım. Unutmuşum gibi konuştum. Adın geçince içimde bir şey kıpırdamıyormuş gibi sustum. Oysa insanın en büyük yorgunluğu, başkasına güçlü görünmek değil; kendi içinde hâlâ canı yanan bir yere sürekli iyileşmiş muamelesi yapmakmış. Şimdi anlıyorum ki mesele, birinin bana kıyması değilmiş yalnızca. Mesele, benim onun bana kıyamayacağına inanmış olmammış. Çünkü insan herkesten şüphelenebilir de sevdiğine duyduğu güvenin hesabını tutmuyor. Onun yanında gardını indirmek istiyor. Her kelimeyi tartmadan konuşmak, her davranışın altında bir anlam aramadan sevilmek, bir gün eksildiğinde bunun fark edileceğini bilmek istiyor. Kısacası insan, sevdiği yerde kendini korumak zorunda kalmak istemiyor. Benim en büyük hayal kırıklığım da bu oldu: Bir zamanlar kendimi en güvende hissettiğim yerde, kendimi en çok korumam gereken insan hâline geldim.
Yine de bütün bunların sonunda sana kızgınlığım kadar kendime de söyleyeceklerim var. Birini sevmek suç değildi. İnanmak saflık değildi. İyi niyet göstermek, insanın kendine yaptığı bir kötülük değildi. Ben yalnızca kalbimin hak ettiğini düşündüğüm şeyi, yanlış yerde aramış olabilirim. Ve belki de büyümek tam olarak budur: Herkesi kötü bilmek değil, kimsenin iyiliğine kendi huzurundan vazgeçecek kadar tutunmamak.
Artık biliyorum; birinin bana kıyamayacağını düşünerek değil, bana kıyıldığında kendimi orada bırakmayacağımı bilerek yaşamalıyım. Çünkü sevgi, insanın kendini unutması pahasına sürdürmesi gereken bir şey değil. Birinin yanında kalabilmek için kendinden gitmen gerekiyorsa, orada kalmanın adı her zaman aşk olmuyor. Bazen alışkanlık oluyor. Bazen umut. Bazen de bir gün değişeceğine inandığın insanın, bir gün seni anlayacağına dair bitmeyen bekleyişin… Ben artık beklemekten yorulduğum için değil, kendimi beklettiğimi fark ettiğim için gidiyorum içimde senden. Belki hâlâ seviyorum. Belki adını duyduğumda içimde bir yer sızlayacak. Belki bir şarkı, bir sokak, hiç beklemediğim bir akşam yeniden getirecek seni aklıma. İyileşmek, hiç hatırlamamak demek değil çünkü. Bazen hatırladığında eskisi kadar kanamamak demek. Ve ben bir gün seni, bana yaptıklarını inkâr etmeden ama kendime de artık haksızlık etmeden hatırlamak istiyorum. Şimdi dönüp kendime bakıyorum da… Herkes herkese kıyabilirdi, bunu biliyordum. Yine de senin bana kıyamayacağını sanmıştım.