Cemal Süreya’nın, “Seni severken kendimi çok üzdüm,” dediği yerdeyim.
Herkes herkese kıyardı, sen bana kıyamazsın sanırdım. Ama sandığımla sınandım.
İnsan bazen en büyük yanılgısını, en çok güvendiği yerde yaşarmış. Dışarıdaki dünyanın hoyratlığına alışıyorsun zamanla. İnsanların gidişlerine, yarım bırakılmış cümlelere, tutulmayan sözlere, bir gün var olup ertesi gün yok sayılmaya… Hepsine bir şekilde alışıyor insan. Bir tek, kendine sığınak bildiği yerde üşümeyi öğrenemiyor.
Ben seni o yüzden başka bir yere koymuştum. Herkesin kolayca vazgeçebildiği, bir kalbi kırarken dönüp arkasına bile bakmadığı bu dünyada, senin elinin bana daha nazik değeceğine inanmıştım. Çünkü insan, sevdiği kişinin kendisine yapabileceklerini değil, ona asla yapmayacaklarını düşünerek seviyor galiba. Ben de öyle yaptım.
Sana, başkalarına gösterdiğim temkini göstermedim. Her ihtimali hesaba katarken seni hesaba katmadım. Bir gün canımı yakabileceğin aklıma gelmediğinden değil belki; seni sevdiğim için böyle bir ihtimali kendime yakıştıramadım. İnsan sevdiğine konduramıyor işte. Başkasının yaptığına şaşırmıyor da sevdiğinin yaptığında kendinden şüphe ediyor. Acaba yanlış mı anladım, diyor. Acaba fazla mı bekledim? Acaba ben mi çok sevdim? Oysa bazı soruların cevabı, insanın kendini suçlamasında değil, karşısındakinin suskunluğunda saklıdır.
Ben seni severken kendime haksızlık etmişim. Senin gitmemen için kendi içimde ne çok şeyden vazgeçmişim. Söylemek istediklerimi yutmuş, kırıldığım yerleri görmezden gelmiş, içime oturan cümleleri sen üzülme diye kendime saklamışım. Senin kalbini incitmemek için kendi kalbimin sesini kısmışım. Ne tuhaf, değil mi?
Birini kaybetmemek için insan bazen kendini kaybediyor. Onun bir gün çekip gitme ihtimaline karşı, her gün kendinden biraz daha eksiliyor. Sonra bir bakıyor ki uğruna bunca şeyden vazgeçtiği insan hâlâ yerinde, ama kendisi artık eski yerinde değil. Ve en çok da buna üzülüyor insan. Gidenin ardından ağlamaktan ziyade, kalırken neleri sineye çektiğine… Bir mesaj beklerken geçen saatlere değil, o saatlerde kendini ne kadar değersiz hissettiğine… Bir özür beklerken değil, özrü hak etmek için bile kendini anlatmak zorunda kalışına… Benim kırgınlığım yalnızca bana yaptıkların değil. Benim asıl kırgınlığım, sana yapmayacağımı bildiğim şeylerin bana yapılabileceğini senden öğrenmek. Çünkü ben seni severken, sevginin insanı incitmeyeceğine değil, incitse bile en azından bile isteye yaralamayacağına inanmıştım. Yanılmışım. Bazen insanın canını yakan şey, bir başkasının sevgisizliği değil; sevgisinin içine sakladığı merhametsizlik oluyor.
Şimdi anlıyorum ki mesele, birinin bana kıyması değilmiş yalnızca. Mesele, benim onun bana kıyamayacağına inanmış olmammış.