Şimdi, son kez aynaya bakmanı istiyorum. Öyle uzun uzun değil, kendini didik didik ederek hiç değil. Sadece gözlerinin içine bak ve kendine şunu söyle:
“Ben elimden geleni yaptım. Bazen yanlış yaptım, bazen yanlış insanlara güvendim. Bazen kendimi unuttum, bazen kendime haksızlık ettim. Ama artık kendime düşman olmayacağım. Geçmişimi değiştiremem ama bundan sonrasına kendimle birlikte yürüyebilirim. Ben hâlâ buradayım. Hâlâ güzel şeylere inanabilirim. Hâlâ gülebilirim. Ve en önemlisi, ben kendimi yarı yolda bırakmayacağım.”
İşte böyle güzelim. Sen hayattaki en güzel şeylere layıksın demek kolay. Asıl mesele, bunu kendine inandırabilmek. Bunun için başkalarının gelip sana kıymetini anlatmasını bekleme. Kendi kıymetini kendin hatırla. Birileri görmedi diye güzelliğinden, birileri anlamadı diye değerinden, birileri sevmedi diye sevilmeye layık oluşundan şüphe etme.
Sen güzelsin. Gençsin. İçinde hâlâ filizlenmeyi bekleyen umutların var. Belki gözlerin çok yoruldu ama inan, hâlâ gülmeye hazır. Belki kalbin çok kırıldı ama hâlâ iyileşmeye açık. Belki bugün biraz buruk, biraz eksik, biraz yorgunsun ama bu, yarın da böyle olacağın anlamına gelmiyor. Hadi kalk artık. Perdeleri aç. Bir kahve koy kendine. En sevdiğin kıyafetini giy. Aynada kendine küçük bir gülümseme armağan et. Öyle kocaman kahkahalar atmak zorunda değilsin. Önce dudaklarının kenarı kıpırdasın yeter. Sonra gözlerin eşlik eder belki. Derken bir gün fark edersin ki uzun zamandır ilk kez, sırf içinden geldiği için gülüyorsun. İşte o gün anlayacaksın.
İyileşmek, her şeyi unutmak değilmiş. İyileşmek, hatırladığında artık kendini kaybetmemekmiş. Mutlu olmak, hiç üzülmemek değilmiş. Üzüldüğünde bile kendine sarılabilmekmiş. Güçlü olmak da hiç ağlamamak değilmiş; gözyaşlarını sildikten sonra kendi elinden tutup yeniden yürüyebilmekmiş.
Sevgili kendim… Ben seni sokakta bulmadım. Öyle bir kenara bırakıp gidemem seni. Bundan sonra kim giderse gitsin, kim kalırsa kalsın, ben senin yanında olacağım. Kendini değersiz hissettiğinde sana değerini hatırlatacağım. Yorulduğunda dinlenmene izin vereceğim. Düştüğünde elinden tutacağım. Ve ne zaman başkalarının sevgisini kendi sevginden üstün tutmaya kalksan, seni usulca kendine geri getireceğim. Çünkü artık biliyorum ki insanın en uzun yolculuğu, kendine yaptığı yolculukmuş. Ve ben artık sana geç kalmak istemiyorum. Hadi gel, sarılalım kendimize.
Biraz daha az geçmişi konuşalım, biraz daha çok geleceği hayal edelim. Biraz daha az kendimizi suçlayalım, biraz daha çok kendimizi anlayalım. Bırakalım bazı sorular cevapsız kalsın, bazı insanlar uzakta dursun, bazı hikâyeler yarım bitsin. Her hikâyenin mutlu sonla bitmesi gerekmiyor ki… Bazen en güzel son, insanın kendini yeniden bulduğu yerde başlar. Hadi güzel kızım, gözlerini güldürelim biraz. Dünya bütün güzelliğini bir anda önüne sermeyebilir. Ama sen kendi güzelliğini görmeye başladığında, inan, dünya da biraz daha yaşanır bir yer olacak. Ve unutma…
Senin hikâyen, birinin gidişiyle bitmedi. Belki de asıl hikâyen, kendine yeniden “Hoş geldin,” dediğin gün başladı.