Ben iyileşemiyorum. Bir gün her şeyi baştan yaşayıp tüm yaralarımı sarıyorum ya da sardığımı sanıyorum. Sonra bakıyorum ki sardığım tüm yaralarda hâlâ izin var. Bazı acılar geçmiş gibi yapıyor, bazı hatıralar sessizliğe bürünüyor, bazı geceler sabaha daha kolay bağlanıyor. İnsan zamanla alışıyor sanırım. Yokluğuna, eksikliğine, artık anlatamadığı şeylere, bir zamanlar hayatının tam ortasında duran birinin şimdi yalnızca anılarda yaşıyor oluşuna…

Ben iyileşemiyorum, iyileşmek istemiyorum belki de. Ben, bu da geçerse seni tamamıyla unutacağım diye korkuyorum. Çünkü insan birini kaybettiğinde yalnızca onu kaybetmiyor. Onunla kurduğu hayalleri, birlikte yaşlanma ihtimalini, yarım kalan cümleleri, bir gün belki her şeyin yoluna gireceğine dair o küçücük umudu da kaybediyor. Ve geriye, kimsenin göremediği bir enkaz kalıyor. Dışarıdan bakıldığında her şey yerli yerinde; gülüyorsun, konuşuyorsun, işe gidiyorsun, insanlarla aynı masaya oturup sıradan şeylerden bahsediyorsun. Kimse bilmiyor ki bazen bir şarkının ilk notasında dağılıyorsun. Kimse bilmiyor ki bazı sokaklardan geçerken adımların yavaşlıyor, bazı cümleleri duyduğunda içinde bir şey susuyor. Kimse bilmiyor, ben hâlâ bazı şeyleri sana anlatmak istiyorum.

Güzel bir şey olduğunda aklıma ilk sen geliyorsun mesela. Sonra bir an duruyorum. Eskiden olsa anlatırdım, diyorum. Günümün en küçük ayrıntısını bile seninle paylaşabileceğim günler vardı. Şimdi içimde koca bir dünya taşıyorum ama anlatacak bir yer bulamıyorum. İnsan en çok da buna alışamıyor galiba: Bir zamanlar her şeyini anlattığı birine, artık hiçbir şey anlatamıyor olmaya. Bazen kendime kızıyorum. Bu kadar zaman geçti, diyorum. Hâlâ neden? Hâlâ neden bir hatıranın içinde kayboluyorum? Hâlâ neden adını duymamış gibi yaparken içimden bir şey başını kaldırıyor? Neden bazı geceler seni özlemekten çok, seni özleyebilen o eski hâlimi özlüyorum? Sonra anlıyorum ki iyileşmek, her şeyi unutmak demek değil. Ama bunu bilmek de korkumu geçirmiyor. Çünkü ben seni yalnızca bir insan olarak sevmedim. Seninle yaşadığım günleri, bana baktığın hâli, birlikte güldüğümüz o anlamsız şeyleri, dünyanın geri kalanı susarken aramızda devam eden o konuşmaları da sevdim. Senin yanındayken olduğum insanı da sevdim. Şimdi senden geriye kalanları korumaya çalışırken biraz da kendimden geriye kalanları koruyorum belki. Ya bir gün uyanırsam ve aklıma ilk sen gelmezsen? Ya bir gün en sevdiğimiz şarkıyı dinlerim de içimde hiçbir şey kıpırdamazsa? Ya bir gün adını duyarım ve kalbim eskisi gibi sızlamazsa? Ya bir gün, seninle ilgili bir anıyı anlatırken sesim titremezse? O gün ne olacak? Seni gerçekten geride mi bırakmış olacağım, yoksa yalnızca hayatın benden aldığı bir başka şeyi daha sessizce kabullenmiş mi olacağım?

Beni en çok bu korkutuyor. Bir gün seni unutmak değil yalnızca; bir zamanlar seni bu kadar çok sevmiş olduğumu bile bugünkü hâlimle tam olarak hissedememek. Çünkü acı, ne kadar yorucu olursa olsun, bazen insana elinde kalan son bağmış gibi geliyor. Canımı yakan bir hatıra bile olsa, hâlâ sana ait bir şey taşıyor içimde. Seni özlediğimde, aramızda artık hiçbir şey kalmamış olsa bile, içimde sana ayrılmış bir yerin hâlâ var olduğunu biliyorum. Ve ben o yeri kapatırsam, sanki yaşadığımız her şeyin üzerini de örtecekmişim gibi hissediyorum.

Oysa biliyorum, hiçbir şeyin üzerini örtmek zorunda değilim. Seni unutmakla seni affetmek, seni geride bırakmakla yaşadıklarımızı inkâr etmek aynı şey değil. Bir gün canım yanmadan da seni hatırlayabilirim belki. Bir gün bir fotoğrafına bakıp ağlamak yerine gülümseyebilirim. Bir gün adını içimden geçirirken kendime yabancılaşmam. Belki bir gün, yaşadıklarımızı kaybetmekten korkmadan yoluma devam edebilirim. Ama bugün değil.