Sevgili kendim;
Ben seni sokakta bulmadım. Öyle kolayına da bırakmam seni. Hadi gel, yine sarılalım birbirimize. Bak, çok ağlıyorsun. Kendini çok yıpratıyorsun. Sanki gözlerinden bir damla yaş aksın diye hazırda bekliyorsun. Bir şarkının en acıklı yerinde, bir cümlenin en kırıcı hâlinde, gecenin en sessiz saatinde buluyorsun kendini. Sonra alıp başını gidiyorsun uzaklara… Kimsenin bilmediği, kimsenin elinden tutmadığı o karanlık yerlere. Yapma bunu kendine güzelim. Ya kalk hadi artık ayağa! Ben seni gazlamıyorum, vallahi inan bana. Öyle boş teselliler vermek, kulağına güzel sözler fısıldayıp sonra seni yine kendi hâline bırakmak değil niyetim. Ben seni senden daha iyi tanıyorum. Hangi gülüşünün arkasına kaç gözyaşı sakladığını, hangi “iyiyim” cümlesinin içine kaç tane kırgınlık sığdırdığını biliyorum. Geceleri yastığına döktüğün dertleri, sabah olunca kimse anlamasın diye yüzüne sürdüğün o sahte neşeyi de… Ama bir şey söyleyeceğim sana: Sen hep başkalarının seni sevip sevmediğini düşünmekten kendini sevmeyi unuttun. Birinin mesajını beklerken kendini unuttun. Birinin gönlü olsun diye kendi gönlünü kırdın. Gitmesinler diye sustun, üzülmesinler diye içine attın, yanlış anlamasınlar diye kendini defalarca anlattın. Peki, senin kalbini kim anladı güzel kızım? Senin sustuğun yerlerde kim duydu sesini? Sen herkesin yarasına merhem olmaya çalışırken senin yaralarını kim sardı? İşte şimdi sıra sende.
Artık kendine dönme vakti. Aynanın karşısına geç ve bu kez yüzündeki kusurları, gözlerinin altındaki yorgunluğu, saçlarının dağınıklığını arama. Bir bak kendine. Gerçekten bak. O gözlerin içinde hâlâ ne hayaller var, bir gör. O kalbin onca kırgınlığa rağmen hâlâ nasıl sevgi taşıyor, bir fark et. Kaç kere düştün de yine kalktın, kaç kere bittim dedin de ertesi gün yeniden başladın, bir hatırla. Sen kendini ne çabuk unuttun böyle?
Hani bir zamanlar küçücük şeylere mutlu olan bir kız vardı. Sevdiği şarkı çalınca sesiyle birlikte ruhu da yükselen, yağmur yağınca camın önüne geçip hayaller kuran, bir kahvenin kokusuyla bile kendine güzel bir gün ısmarlayabilen bir kız… Hani dünyayı değiştiremese bile kendi dünyasını güzelleştirmek isteyen biri vardı. Nerede o kız?
Birilerinin gidişine mi saklandı? Kırılan güveninin altında mı kaldı? Yoksa bir gün geri dönerler umuduyla beklediğin o kapının arkasında mı unuttun onu? Gel, onu birlikte bulalım. Hem bırak artık gidenin ardından kendini sorgulamayı. Her giden, sen eksik olduğun için gitmez ki. Bazen insanların kalbi başka yere aittir, bazen yolların yönü değişir, bazen de hayat sana ait olmayan bir şeyi elinden alır. Her ayrılık senin değersizliğinin kanıtı değildir. Her vedada kendinden bir parça eksiltmek zorunda değilsin. Bırak giden gitsin, kalan kalsın, seven sevsin, sevmeyene de uğurlar olsun. Ama sen, ne olur, kendinden gitme.
Başkaları seni anlamadı diye kendine yabancılaşma. Birisi seni seçmedi diye kendini seçmekten vazgeçme. Birileri senin kıymetini bilmedi diye aynanın karşısında kendine haksızlık etme. İnsan bazen en büyük haksızlığı başkalarından değil, kendi içinden görür. Kendine söylediğin o acımasız sözleri bir başkasına söyleseler, eminim dünyayı ayağa kaldırırsın. Peki, neden konu kendin olunca susuyorsun?
Neden kendi kalbini kırana kadar kendini eleştiriyorsun da kendi kalbini iyileştirmek için bir kez olsun elini uzatmıyorsun? Uzat o minnoş elini kendine de.