Bugün hâlâ bazı geceler içimde seninle konuşuyorum. Söyleyemediklerimi söylüyor, yarım kalan cümlelerimi tamamlıyor, hiç yaşanmamış ihtimallerin içinde kendime bir yer arıyorum. Bazen sana kızıyorum, bazen kendime, bazen de hiçbirimizin değiştiremediği o sonuca. Sonra yoruluyorum. İnsan bazen birini özlemekten değil, özlemenin hiç bitmeyecekmiş gibi gelmesinden yoruluyor. Belki de iyileşmek sandığım kadar büyük, bir anda gerçekleşen bir şey değildir. Belki her sabah biraz daha az acımak, her hatırada biraz daha az dağılmak, bir gün kendime yeniden ait hissedebilmek demektir. Belki iyileşmek, seni hiç yaşamamışım gibi olmak değil; seni yaşamış olduğumu kabul edip yine de kendime bir hayat kurabilmektir.
Bunu öğrenmeye çalışıyorum.
Yalnız, senden geriye kalan her şeyi içimde saklamak zorundaymışım gibi hissetmekten vazgeçmem gerekiyor. Çünkü ben seni unutmayayım diye kendimi acının içinde tutarsam, bir zamanlar birlikte hayalini kurduğumuz hayatı kendi ellerimle yaşamaktan vazgeçmiş olacağım. Ve belki de seninle ilgili en zor gerçek şu: Bir gün iyileşirsem, bu seni daha az sevdiğim anlamına gelmeyecek. Yalnızca artık kendimi de sevmeyi öğrendiğim anlamına gelecek. Yine de içimde küçük bir yer, bütün bunları anladığı hâlde korkuyor. Çünkü bazı insanlara veda etmek, onlar gittikten sonra bile bitmiyor. Onlara her gün, başka bir hatırada, başka bir mevsimde, başka bir yalnızlıkta yeniden veda ediyorsun. Her defasında biraz daha az kanıyor yaran ama o veda, bir şekilde, yine seninle kalıyor. Ben de bir gün sana son kez veda edebilmeyi istiyorum. Seni silerek değil. Yaşadıklarımızı küçümseyerek değil. Bir zamanlar hayatımda olduğun için kendime kızmadan, seni sevmiş olmaktan utanmadan… Sadece artık kendimi senden kalan acıyla tanımlamadan. Belki o gün geldiğinde seni unutmuş olmayacağım. Belki yalnızca seni hatırlamanın beni paramparça etmesine izin vermeyeceğim. Belki adın yine aklıma düşecek ama bu kez içimde bir şey yıkılmayacak. Ve belki ilk defa, seni özlediğim hâlde hayatıma devam edebileceğim. Şimdilik bilmiyorum.
Bildiğim tek şey, seni unutmak istemediğim kadar, kendimi böyle kaybetmeye de devam etmek istemediğim. Çünkü insan bazen birini kaybettikten sonra onu hatırlamakla kendini yaşatmak arasında kalıyor. Ben uzun zamandır seni hatırlamanın bir yolunu ararken kendimi yaşamayı erteliyorum. Belki artık biraz da kendime dönmem gerekiyor.
Ama ne olur, bir gün acım geçtiğinde kendimi suçlamayayım. Seni daha az düşündüğüm günlerde sevgimin eksildiğine inanmayayım. Bir sabah yüzümde sebepsiz bir gülümsemeyle uyandığımda, bunun sana ihanet olmadığını hatırlayayım. Çünkü sen benim geçmişim olabilirsin ama ben yalnızca seninle yaşadıklarımdan ibaret değilim. Ve belki bir gün, bütün bu cümleleri yeniden okuyup içimden şöyle diyeceğim:
Bir zamanlar seni kaybetmemek için acımı bile saklamak istememiştim. Oysa meğer insan, bazı sevgileri acısını yanında taşımadan da koruyabilirmiş.
O gün geldiğinde seni unutmuş olmayacağım. Sadece artık seni hatırlarken kendimi kaybetmeyeceğim.