Güzelim, sen de insansın. Yorulabilirsin. Ağlayabilirsin. Özleyebilirsin. Bazen aynı hatayı yeniden yapabilir, bazen unutmak istediğin birini yeniden düşünebilirsin. İyileşmek dediğin şey dümdüz bir yol değil ki… Bazen üç adım ileri gider, iki adım geri dönersin. Bazen bir sabah her şeyi atlattığını sanırsın, akşam olur, küçücük bir hatıra gelir ve yine boğazına bir düğüm oturur. Bu, başa döndüğün anlamına gelmez. Bu, hâlâ insan olduğun anlamına gelir.
Kendine biraz zaman ver. Her şeyi bugün çözmek zorunda değilsin. Herkesi affetmek, her şeyi unutmak, bütün yaralarını bir gecede kapatmak zorunda değilsin. Ama kendine verdiğin cezayı artık bitirebilirsin. Çünkü olan oldu. Söylenen söylendi. Giden gitti. Kırılan belki eskisi gibi olmayacak. Ama hayat, inan bana, bütün bunlardan ibaret değil. Daha içeceğin kahveler var senin. Daha kahkahalarla güleceğin sofralar, hiç beklemediğin bir anda yüzünü güldürecek güzel haberler, sırf yaşadığın için şükredeceğin sabahlar var. Henüz tanımadığın insanlar, henüz görmediğin şehirler, henüz kurmadığın hayaller var. Bir gün bugünleri hatırlayıp “Ben bunları da atlatmışım,” diyeceğin günler var. Sen şimdi bütün bunları göremiyorsun diye yok sanma. Bazen insanın gözüne perde iner. Kendi acısından başka bir şey göremez. Oysa hayat, sen ağlarken bile akmaya devam eder. Güneş yine doğar, çiçekler yine açar, sokaklar yine kalabalıklaşır. Dünya sana durdu sanırsın ama durmaz. Ve belki de hayatın sana verdiği en büyük mesaj budur: Sen de devam edebilirsin. Üstelik eskisi gibi olmak zorunda da değilsin. Belki biraz daha temkinli, biraz daha seçici, biraz daha kendini bilen biri olacaksın. Herkese kapını açmayacak, her söze inanmayacak, her gülümsemeyi dostluk sanmayacaksın. Ama ne olur, yaşadıkların seni sevgisiz biri yapmasın. Kalbini korumayı öğrenirken kalbini taşlaştırma. Sınırlarını belirlerken güzelliğini kaybetme. Birilerinin sana yaşattığı kötülüğü, kendine yaşatmaya devam etme. Senin hâlâ güzel şeylere inanacak bir kalbin var. Ve en önemlisi, o kalbin sahibi sensin.
Bak güzel kızım, ben sana artık kimseyi sevme demiyorum. Kimseyi özleme, kimseye bağlanma, bir daha sakın incinme de demiyorum. Bunlar hayatın içinde var. Ben sana yalnızca şunu söylüyorum: Birini severken kendini de sev. Birine değer verirken kendinin de değerli olduğunu unutma. Birinin elini tutarken öteki elinle kendi elini de bırakma. Sevgi, kendinden vazgeçmek değildir. Birinin yanında kalabilmek için kendini eksiltmek hiç değildir.
Sen birinin hayatında yer bulabilmek için kendi hayatından çıkmak zorunda değilsin. Birinin seni sevmesi, senin güzel olduğunun tek kanıtı değil. Birinin sana dönmesi, hayatının yoluna girdiğinin işareti değil. Ve birinin seni kaybetmesi, senin kaybettiğin anlamına gelmez. Bazen insanın kendine dönmesi, en büyük kavuşmasıdır. Hadi şimdi bir anlaşma yapalım seninle. Bundan sonra her ağladığında kendine kızmayacağız. Her özlediğinde kendimizi zayıf ilan etmeyeceğiz. Her düştüğümüzde kalkamadık diye kendimizi suçlamayacağız. Önce derin bir nefes alacağız. Sonra yüzümüzü yıkayacağız. Pencereyi açıp içeri biraz hava alacağız. Belki sevdiğimiz bir şarkıyı açacağız, belki dışarı çıkıp uzun uzun yürüyeceğiz. Belki de hiçbir şey yapmayıp yalnızca dinleneceğiz. Ama kendimizi terk etmeyeceğiz. Çünkü bizim birbirimize ihtiyacımız var. Senin bana sevgili kendim, benim sana… Hayat bazen çok acımasız davranabilir. İnsanlar bazen en hassas yerinden vurabilir. Beklediğin bir telefon hiç gelmeyebilir, özlediğin biri bir daha kapını çalmayabilir. Ama bütün bunlar olurken sen, kendine sığınabileceğin bir yer ol. Öyle bir yer ki orada kendini suçlamak zorunda kalma. Orada gözyaşlarını saklama. Orada güçlü görünmek için çabalamadan da sevilmeye layık olduğunu bil. O yer, senin kendi kalbin olsun.